๑. ศิลปะ

posted on 24 Nov 2007 15:22 by gene901

 

                ในการใช้ศิลปะในด้านวรรณศิลป์นั้น ( สมถวิล  วิเศษสมบัติ ๒๕๔๔ : ๑๔ ; จันจิรา  จิตตะวิริยะพงษ์. ๒๕๔๙ : ๔๗๓ ; ภิญโญ  ทองเหลา. ๒๕๔๗ : ๒๔ )  ได้อธิบายไว้  สอดคล้องกัน  ดังนี้

 

 

                       ๑.๑                การเล่นคำ   คือ  การใช้คำเดียวกัน  แต่ความหมายหลายความหมาย (ต่างกัน)  ก่อให้เกิดจังหวะที่ไพเราะ 

                (ดอกไม้)    (หน้าแข้ง)

เช่น                   ชงโคคิดชงชา 

                 (ต้นไม้)                                             (เศร้า)

                          ดูโศกดูเรียมเศร้า            โศกเศร้าเหมือนเรียม

                       (นก)                                                                 (แก้ม)

                          นางนวลนึกนิ่มน้อง                     นวลปราง

             (นก)                            (กริยา)

                จากพราก พรากจากนาง                        หนึ่งนั้น

            (นก)  (คร่ำครวญ)

                พิราบ พิลาปคราง                                   ครวญแข่ง  ข้าฤๅ

                บัวว่าบัวนุชปั้น                                       อกน้องเรียบถนอม

                          (นก)            (ต้นไม้)                                                         (กริยา)

                          จากพรากจับจากจำนรรจา           เหมือนจากนางสการะวาตี

 

 

                       ๑.๒     การเล่นความ  คือ   การใช้คำขึ้นต้นเหมือนกัน

เช่น               งามทรงวงดังวาด                          งามมารยาทนาดกรกราย

                      งามพริ้มยิ้มแย้มพราย                    งามคำหวานลานใจถวิล

 

 

                       ๑.๓  การเล่นเสียงสัมผัสอักษร  คือ  การใช้อักษรหรือพยัญชนะตัวเดียวกัน  เป็นการใช้พยัญชนะเสียงเดียวกันต่อๆ กันหลายคำ

ช่น               จำใจจำจากเจ้า                จำจร                      รักเร่เร่รักไร้                    รังรัก      เป็นต้น

 

 

                 ๑.๔      การเล่นเสียงสัมผัสสระ  ที่เป็นเสียงเสนาะอันเกิดจากการเล่นเสียงสระ

เช่น        นางก็ถึงวิสัญญีสลบลงตรงหน้าฉาน  ปารประหนึ่งว่าพุ่มแตรทองอันต้องสายอัสนีฟาด ระเนนเอนแล้วก็ล้มลงตรงหน้าพระที่นั่งเจ้า  นั้นแล

                      แม่ยังกลับหลังมาโลมลูบจูบกระหม่อมจอมเกลาทั้งสองรา

                      เจ้าเคยเคียงเรียงหมอนนอนแนบข้างทุกราตรี

                      โอ้แม่อุ้มท้องปรระคองเคียงเลี้ยงเจ้ามาก็หมายมั่น

 

 

                       ๑.๕      การเล่นเสียงวรรณยุกต์  คือ  การเล่นเสียงวรรณยุกต์

เช่น               ว่าง  -  ว้าง      ,      โอย  -  โอ่ย  -  โอ้ย

                      ปอง  -  ป่อง  -  ป้อง

 

 

                       ๑.๖       คำอัพภาส  คือ  คำเดิมเป็นคำซ้ำ  และกร่อนเสียงคำหน้าเป็นอะ

เช่น               ยุ่งยุ่ง            เป็น            ยะยุ่ง

                      ยิ้มยิ้ม            เป็น            ยะยิ้ม

                      รื่นรื่น          เป็น            ระรื่น

 

 

 

edit @ 24 Nov 2007 15:32:53 by puol;p

edit @ 24 Nov 2007 15:36:17 by puol;p

edit @ 24 Nov 2007 15:43:57 by puol;p

Comment

Comment:

Tweet

#19 By (82.145.208.21|49.230.186.157, 82.145.208.21) on 2014-06-12 16:46

ควยสัสไม่เห็นดีเลยกระจอกวะ55

#18 By earth1 (103.7.57.18|10.81.23.203, 10.80.253.226, 223.27.233.126) on 2012-05-29 19:13

ขอบคุณค่ะ กำลังอยากได้ข้อมูลแบบสั้นๆ พอดีเลย : )

#17 By นานา (115.87.7.223) on 2011-07-07 00:02

embarrassed embarrassed embarrassed embarrassed sad smile sad smile

#16 By 111 (203.172.169.210) on 2011-06-09 11:39

มีงานส่งอาจารย์แย้ว อิอิ^^

#15 By j-a-m-e (118.172.164.118) on 2011-05-26 19:24